Informacje ogólne

Model współpracy międzysektorowej został opracowany w ramach projektu INTERREG Regionu Morza Bałtyckiego „Miejskie laboratoria na rzecz lepszego zdrowia da wszystkich w regionie Morza Bałtyckiego” (Healthy Boost), mającego na celu wzmocnienie współpracy międzysektorowej w gminach.

Współpraca międzysektorowa to wspólne przedsięwzięcie, w ramach którego partnerzy z różnych sektorów (publicznego, prywatnego i non-profit) łączą swoje zasoby, aby znaleźć rozwiązania dla wspólnych korzyści oraz rozwiązywać problemy i złożone wyzwania.

Model zapewnia ogólne ramy współpracy międzysektorowej, prowadząc partnerów przez najlepsze praktyki współpracy przy zastosowaniu systematycznego podejścia. Proces współpracy liczy się w tym Modelu najbardziej, nie sama realizacja projektu.

Model może być stosowany na różnych poziomach (liderzy, kierownicy projektów, pracownicy, obywatele) przez różnych partnerów (rządowych, pozarządowych oraz małych i średnich przedsiębiorstw).

Model  opisuje pięć dziedzin współpracy międzysektorowej:

health_module
  • określenie ryzyka,
  • zarządzanie,
  • komunikacja,
  • koordynacja oraz
  • motywacja.

Każda dziedzina jest opisana za pomocą czterech etapów międzysektorowej współpracy:

  • mapowanie,
  • planowanie,
  • realizacja oraz
  • ocena.

Kolejność korzystania z dziedzin i etapów nie jest określona, mogą być używane według potrzeb oraz zainteresowań.

Model można zastosować na wiele sposobów, badając:

  1. wszystkie dziedziny i wszystkie etapy;
  2. jedną lub więcej z dziedzin, które spełniają Twoje potrzeby;
  3. jeden lub więcej z etapów, który spełnia Twoje potrzeby.

Zarejestruje się, by mieć dostęp do sporządzania i drukowania notatek podczas współpracy międzysektorowej.

Słowniczek

Określenie ryzyka jest procesem określania, oceny i zarządzania ryzykiem, które potencjalnie może uniemożliwić efektywną współpracę i osiągnięcie celów współpracy międzysektorowej. We współpracy międzysektorowej określenie ryzyka polega głównie na wyłonieniu najbardziej odpowiednich partnerów, aby kontynuować współpracę w sposób, który nie jest sprzeczny z jakimikolwiek z wyznaczonych celów lub wartościami współpracy. Głównym celem określenia ryzyka jest zapobieganie i/lub unikanie różnych możliwych przeszkód i wyzwań w budowaniu udanej współpracy międzysektorowej.

Kierowanie to zdolność do maksymalizacji wysiłków innych partnerów na rzecz osiągnięcia wspólnego celu. Chociaż można stosować różne style kierownia, lider międzysektorowy musi posiadać zestaw umiejętności skoncentrowanych na trzech szerokich obszarach: tworzeniu zespołu, rozwiązywaniu problemów i osiąganiu wpływu. Dlatego też kierowanie międzysektorowe powinno wywodzić się z wpływu społecznego, a nie autorytetu czy władzy. Kierowanie oparte na współpracy polega na zarządzaniu procesem wspólnego rozwiązywania problemów i podejmowania decyzji. Nie jest oparte na kierowaniu partnerami. Jeśli zarządzanie oznacza organizowanie i koordynację, to kierowanie polega na umożliwianiu i współtworzeniu.

Komunikacja to dwukierunkowy proces dochodzenia do wzajemnego zrozumienia, w którym uczestnicy nie tylko wymieniają informacje, ale także tworzą i dzielą się znaczeniami. Obejmuje dzielenie się pomysłami, koncepcjami, wyobrażeniami, zachowaniami oraz treściami pisanymi. Komunikacja służy jako środek do łączenia uczestników. Jest to kluczowa funkcja zarządzania – komunikacja pomiędzy różnymi partnerami, szczeblami, działami i pracownikami jest kluczowa zarówno w ramach partnerstwa, jak i na zewnątrz. Do prowadzenia komunikacji niezbędne są trzy ważne elementy, tj. nadawca, medium (platforma, przez którą prowadzona jest informacja) oraz odbiorca.

Koordynacja jest synchronizacją i integracją działań, obowiązków oraz struktur dowodzenia i kontroli w celu zapewnienia, że partnerzy współpracują w najbardziej efektywny sposób, aby osiągnąć określone cele. W przypadku współpracy międzysektorowej koordynacja powinna mieć charakter włączający i stanowić podstawę do zapewnienia, że zaangażowanie i wkład wszystkich partnerów jest terminowo i w równym stopniu ukierunkowany na osiągnięcie wspólnego celu, przy jednoczesnej maksymalizacji zasobów. Koordynacja ma tendencję do rozsądnego zarządzania zasobami i członkami zespołu, w taki sposób, aby w partnerstwie nie powstawały żadne konflikty. Jest podstawą sukcesu.

Motywacja jest siłą, która inicjuje, prowadzi i utrzymuje zorientowane na cel zachowanie partnerów we współpracy międzysektorowej. Motywację można scharakteryzować jako motywację wewnętrzną, gdy coś jest robione, ponieważ dana czynność przynosi dużo radości, coś jest interesujące i przyjemne, oraz motywację zewnętrzną, gdy coś się robi, ponieważ ma to określone konsekwencje. Dlatego też wspólny cel i wartości między partnerami są kluczowymi elementami do motywacji we wspólnej współpracy. Znajomość celu i ostatecznego wyniku współpracy lub/i znalezienie korzystej i przyjemnej współpracy może pomóc przezwyciężyć doraźne niedogodności i koszty każdego partnera oraz zachować motywację do ciągłości współpracy.

jest etapem przygotowania do współpracy międzysektorowej. Na tym etapie identyfikowane i opisywane są dotychczasowe doświadczenia i obecna sytuacja we współpracy międzysektorowej.

Ten etap współpracy jest bardzo ważny w budowaniu trwałych podstaw dla wszystkich partnerów poprzez określenie celów współpracy, dostępnych zasobów i pożądanych wyników oraz odpowiedniego doboru partnerów. Etap mapowania współpracy międzysektorowej można uznać za główny zarys tego, jak partnerzy chcą, aby współpraca przebiegała, czego oczekują od partnerów i jakie cechy lub zasoby powinny zapewnić zaangażowane strony. Ten etap pozwala również zastanowić się nad doświadczeniami z przeszłości we współpracy międzysektorowej, aby uzyskać perspektywę i wgląd w nowe partnerstwo. 

to strategiczny etap współpracy międzysektorowej, w którym strategia sektorowa zostaje przekształcona w zestaw konkretnych działań. Ten etap często obejmuje określenie kwoty, rodzaju i lokalizacji inwestycji każdego partnera. Ten etap określa i ustala cele strategiczne oraz obowiązki między partnerami. Wspólne planowanie wymagane jest do pomyślnej współpracy międzysektorowej.

jest etapem roboczym współpracy międzysektorowej. Na tym etapie współpraca międzysektorowa odbywa się zgodnie z wcześniej ustalonym planem. W tym momencie ważne jest zapewnienie zaangażowania partnerów w proces współpracy. Ustalenie celów pośrednich może być pomocne w obserwowaniu postępów w realizacji. Przejrzystość, zaangażowanie, komunikacja, ocena partnera, elastyczność i bieżące monitorowanie współpracy to kluczowe elementy na etapie realizacji.

jest etapem oszacowania we współpracy międzysektorowej. Na tym etapie współpraca międzysektorowa oceniana jest w sposób systematyczny lub kompleksowy. Poprawia wydajność partnerów i pomaga zrealizować ich obietnice oraz potencjał. Działania w zakresie oceny należy podejmować na wszystkich etapach cyklu partnerstwa, upewniając się, w miarę możliwości, że zapewniają one oszacowanie na wczesnych, formacyjnych etapach współpracy międzysektorowej. Skupia się nie tylko na wpływach lub wynikach, ale także na projekcie i działaniu, korzyściach dla partnerów, nieoczekiwanych konsekwencjach, wartości dodanej oraz adekwatności lub związku z daną współpracą międzysektorową. Należy wziąć pod uwagę potrzeby, okoliczności, kulturę organizacyjną i kontekst wszystkich zaangażowanych partnerów.